Naar aanleiding van onze 2 naar andere honden blaffende Duitse herder pups die veel mensen maar 'eng' vinden...en hoe ze dan reageren:
Veel mensen kennen niet het verschil tussen bepaalde blaffen van de hond.
Als een hond maar naar een andere hond blaft, dan wordt deze bestempeld als agressief. terwijl het blaffen zo veel kan betekenen. De hond kan onzeker zijn, of enthousiast of gewoon 'moe en chagrijnig' of zijn terretorium verdedigen (dit kan dus ook zijn eigen cirkel, ruimte zijn) . Het wil niet zeggen dat als een hond aan de lijn naar een andere hond blaft dat zij bij confrontatie elkaar bij definitie 'in de haren zouden vliegen'.
Zo zijn er ook rassen waar het blaffen er in is gefokt. Zoals de beagle of de Jack russel. Deze honden moesten bij de vossenjacht aangeven dat ze een vos hadden gevonden door te blaffen. Ook de Jack Russel is naast de rattenbestrijding ook gebruikt voor de vossenjacht en moest voor hij een vos achterna ging het hol in, de jager laten weten waar hij was door te blaffen. Dit heeft tot gevolg dat de Jack Russel standaard naar andere honden blaft (op een enkele uitzondering na dan). Deze honden moeten dit wel kunnen uiten, omdat ze anders deze energie in gedrag gaan stoppen wat we nu juist ook niet willen. Vandaar dat bij ons als de uitzondering de Jack Russel mag blaffen voor ik zijn bal weg gooi. Dan heeft hij toch 'een doel in zijn leven'.
Het blaffen naar andere honden kan ook enthousiasme zijn; he, jij daar, ga je mee spelen? Of onzekerheid; he, ik weet niet wat mijn baasje wil, dus ik weet ook niet goed wat ik nu moet doen....
Maar de baasjes trekken maar aan de riem en sporen het blaffen zo alleen maar aan. Zeker wanneer de andere partij de hondenregels niet juist hanteert. Of de hond loopt los, want dan zou hij minder bang zijn, maar hij luistert voor geen meter en komt niet als zijn baas hem roept om aan de lijn te doen, omdat er een ander aan komt met de hond aan de lijn. Lukt dit uiteindelijk wel, dan loods men de hond heel voorzichtig langs de drukte makers...zoetsappig pratend; 'kom maar, koooommm maar, niets aan de hand'... hiermee voedt je alleen maar de onzekerheid van je hond, omdat jij als leider niet resoluut door loopt, maar voorzichtig/onzeker in de ogen van de hond. Hoe kan hij nou op zo'n baas vertrouwen? Zo krijg je nooit een zekere hond! De andere laat men los lopen, dan kan hij zelf bepalen hoe hij er langs gaat. Ze roepen hem vrolijk en aanmoedigend, dan glipt de hond onzeker en angstig langs die 'herrie schoppers' en wordt enthousiast beloont voor zijn komst. Oftewel, hij wordt ipv begeleid door een zekere leider, 'aan zijn lot over gelaten' en wordt daarna zeer beloont voor zijn onzekerheid. Want de beloning komt op het moment dat hij heel onzeker is.
Deze onzekerheid en angst worden door stabiele honden gezien als zwakte.
Mede door de frustratie dat ze de andere niet even mogen begroeten en besnuffelen, voedt hun drukke geblaf. Dit heeft dus niets met agressie te maken!
Ook de fout die sommige mensen maken is het recht op de ander aflopen met de hond. Een hond die recht op een andere hond afloopt, vormt een bedreiging! Als je hond dan naar de ander toe schiet, om te besnuffelen en de ander reageert angstig en onzeker, dan wordt daar ook weer op gereageert. Het is een drukte op zo'n moment. En als je de honden niet 100% kunt lezen, gebeuren er in de ogen van de passant van allerlei enge dingen.
Zeker als je met wat meerdere honden loopt, is men al snel bang voor een 'pack attack'. Hiervoor hoef je alleen bang te zijn bij een groep wilde honden zonder menselijke of goede roedelleider.
Men is tegenwoordig zo overtuigt van de zoetsappigheid dat alles lief, leuk en aardig en zeker positief moet zijn, dat men elk blafje en/of grommetje van een hond ziet als agressief.
Agressie is het pas, wanneer twee of meer honden op elkaar duiken om elkaar te verwonden. De rest valt onder het kopje communiceren. Voor de honden met elkaar verbaal kunnen communiceren, is dit alleen gedaan door de geur- en lichaams taal. Alles gaat eerst via de neus, dan de ogen en daarna de oren pas...Uiteraard moet je bij een ontmoeting tussen honden de hondentaal in de gaten houden, gaat er 1 iets van dominant gedrag vertonen, dan moet je corrigeren. En hoe raar het ook klinkt, het loopt vaak mis door de hond die onzeker gedrag vertoont.
Het is niet zo dat een hond bang wordt als een andere hond naar hem blaft of gromt, het is zijn begeleider die de verkeerde energie af geeft en daardoor de hond onzeker wordt. Dit soort honden zal vele confrontatie hebben met andere honden. En misschien komt het dan wel niet door al die andere (zogenaamd agressieve) honden, maar moet de baas eens zijn eigen gedrag bekijken. Wat assertiever zijn en niet zo vreselijk zielig met de hond om gaan...
Ook is het erg lastig wanneer andere mensen het verschil niet zien tussen agressieve honden en ondeugende peuters van 6 maanden....

Als een kind valt, en de moeder zegt; ow, wat doe je nou? Kijkt even of er niets kapot en zegt dan, kusje er op, over... en loopt gewoon verder, dan ben je een steun en wordt het kind zekerder. Maar ga je overdreven zielig staan doen, van; ooow wat erg, o, is er niets aan de hand, doet het erg zeer? ja het doet zeer he, ach arme jongen zal ik je verder dragen? Dan wordt je kind een watje....
Men behandelt de hond dan wel vaak als kind, maar niet zoals je een kind zou moeten behandelen ;-)